تعریف کارگر و کارفرما
در قانون کار ایران، کارگر شخصی است که در مقابل دریافت حقالسعی، اعم از حقوق، مزد، سهم سود یا سایر مزایا، به درخواست کارفرما کار میکند. کارفرما نیز فرد حقیقی یا حقوقی است که کارگر به درخواست و به حساب او کار میکند. مدیران و مسئولین کارگاه نماینده کارفرما به شمار میآیند و کارفرما در قبال تعهدات آنان مسئول است.
اهمیت اثبات رابطه کارگری و کارفرمایی
اثبات این رابطه برای برخورداری از حقوق قانونی کارگر مانند دریافت حقوق، مزایا، بیمه، استفاده از مرخصی، پایان کار و رفع اختلافات کاری اهمیت فراوان دارد. در صورت بروز اختلاف، مرجع حل اختلاف با بررسی مدارک و شواهد، به اثبات یا نفی این رابطه میپردازد.
مدارک اثبات رابطه کارگر و کارفرما
• قرارداد کار (کتبی یا شفاهی): ماده ۷ قانون کار قرارداد کار را به عنوان توافق برای انجام کار موقت یا دائم تعریف کرده است. قرارداد کتبی شامل مشخصات طرفین، نوع کار، حقوق، مدت و محل انجام کار است که نقش مهمی در اثبات رابطه دارد.
• مدارک پرداخت حقوق و دستمزد: فیش حقوقی، رسید پرداخت دستمزد و هر مدرکی دال بر دریافت حقالسعی توسط کارگر.
• مدارک حضور در محل کار: ساعت ورود و خروج، تاییدیه حضور یا دیگر مستنداتی که نشان دهد کارگر به درخواست کارفرما در محل کار حاضر بوده است.
• شهادت و اظهارات شهود: اظهارات همکاران یا افراد مرتبط که وجود رابطه کاری را تایید کنند.
• سایر شواهد: مانند مکاتبات اداری، نامهها و اسناد رسمی دیگر که نشاندهنده وجود رابطه کاری است.
نتیجهگیری
اثبات رابطه کارگری و کارفرمایی بر اساس قرارداد کار و مدارک مرتبط با انجام کار و دریافت حقالسعی امکانپذیر است. در موارد شک و اختلاف، مراجع حل اختلاف به مدارک و شواهد استناد کرده و حکم صادر میکنند. بنابراین، داشتن قرارداد مشخص و مدارک مستند ضروری است.